Mosiądz to stop miedzi z cynkiem – najczęściej zawiera 55-70% miedzi i 30-45% cynku, a gatunki specjalne mają dodatki ołowiu, cyny lub aluminium. Im więcej miedzi, tym cieplejszy, bardziej złocisty kolor stopu i lepsza odporność na korozję.

Miedź to czysty metal o łososiowo-różowym kolorze, a mosiądz to jej stop z cynkiem o barwie złocistej. Mosiądz jest twardszy i lepiej się skrawa, za to miedź lepiej przewodzi prąd i ciepło – dlatego przewody robi się z miedzi, a armaturę i okucia częściej z mosiądzu.

Nie – mosiądz to stop metali nieszlachetnych (miedzi i cynku), bywa tylko mylony ze złotem ze względu na kolor. W odróżnieniu od złota z czasem matowieje i pokrywa się nalotem, który trzeba polerować.

Mosiądz matowieje i ciemnieje pod wpływem wilgoci, a tanie gatunki z dużą ilością ołowiu nie nadają się do kontaktu z żywnością i wodą pitną. Jest też cięższy od aluminium i droższy od stali, dlatego stosuje się go tam, gdzie liczy się odporność na korozję i wygląd.

Zwykły kontakt z mosiądzem – klamki, okucia, biżuteria – jest bezpieczny, a jony miedzi działają wręcz antybakteryjnie. Ostrożność zalecana jest przy naczyniach i armaturze do wody pitnej: powinny mieć atest, bo stare stopy mosiądzu mogły zawierać ołów.

Najprościej po kolorze na świeżym przetarciu: miedź jest wyraźnie różowo-łososiowa, mosiądz żółto-złoty. Pomocniczo sprawdź dźwięk (mosiądz dźwięczy jaśniej) i cenę w skupie – miedź jest zauważalnie droższa, dlatego warto rozróżniać je przed sprzedażą złomu.